Menopauze is geen ziekte

De menopauze is helemaal geen ziekte, maar een natuurlijk verschijnsel. Leen Steyaert spreekt bewust niet over symptomen maar wel over menopauzeverschijnselen.

Hieronder lees je haar column uit Bliss Magazine:

leen steyaert vierkant

Leen Steyaert (°1962) is moeder van drie kinderen en heeft een passie  voor al wat de mens op een natuurlijke manier gezond maakt.

Ze heeft meer dan twintig jaar ervaring in de natuurgeneeskunde en specialiseerde zich als nutritioniste aan het Vlaams Instituut voor Orthomoleculaire Wetenschappen. Daarnaast is ze ook gezondheidsbegeleider en de eerste Vlaamse menopauzeconsulent.

 

Tip

Leen is een energieke gastspreekster in de Vitality Expert Academy  te Heist op den Berg. Meer info en reservatie lees je hier.

Zij deelt jou de geheimen en direct toepasbare tips om om zelf mee aan de slag te gaan.

 

Haar standpunt is dat je, wanneer je als vrouw bepaalde thema’s of lichamelijke klachten in je leven niet oplost, je die tijdens je menopauze voorgeschoteld krijgt. De hormonenschommelingen die op dat moment ontstaan, maken je bewust dat je iets aan je leven moet veranderen om een gelukkige oudere en jeugdige dag te kunnen beleven. Het is je laatste wake-up call.

Daarom is het belangrijk dat ook vrouwen dit weten vóór ze in de menopauze zitten, zodat ze hun gezondheid op peil kunnen brengen voor ze in de overgang komen. Vrouwen die stevig in hun schoenen staan, zowel emotioneel als fysiek, beleven een stralende menopauze als start van een prachtig nieuw leven.

Een interview met Leen uit Bliss Magazine:

Omdat ik jarenlang in de medische wereld heb gewerkt, kende ik alle menopauzeverschijnselen: ik zie immers elke week vrouwen die me om advies vragen over hoe ze die typische klachten het beste aanpakken. Ik ondervond echter dat het toch iets totaal anders is als je het zelf meemaakt en voelde dat ik het eigenlijk nog niet helemaal begrepen had.

Dus ik ging weer op zoek naar meer informatie. Tientallen boeken en honderden wetenschappelijke artikelen heb ik over het onderwerp gelezen. Sommige ervan heb ik verslonden. Ik stelde teleurgesteld vast dat de meeste menopauzedeskundigen de overgang beschouwen als een soort ziekte die zich voornamelijk kenmerkt door allerlei lichamelijke ongemakken, kwalen en psychisch leed.

Veel menopauzeboeken beperken zich tot het beschrijven van de hormonale veranderingen die zich in het lichaam van een vrouw afspelen zodra ze de veertig voorbij is. Ze focussen op de vervelende opvliegers, de steeds verder oprukkende rimpeltjes, het uitdijende figuur. In sommige boeken krijg je welgemeend stijladvies ‘voor de rijpere vrouw’. Hormoonspecialisten raden je hormonale substitutietherapie aan en voedingsspecialisten adviseren gerechten die opvliegers doen verminderen of de slaap ten goede komen.

Het viel me op hoe negatief de meeste menopauzeboeken zijn en hoe triest en oubollig het beeld is dat in de media ­– tijdschriften, televisie – wordt opgehangen van vrouwen in de menopauze: telkens weer krijg je in dit verband foto’s of beelden te zien van grijzende, onaantrekkelijke vrouwen in vormloze kleding die doelloos op straat lijken rond te lopen. Ze lijken in niets op de vrouw die ik ben en op de menopauzale vrouw van de eenentwintigste eeuw. Die vrouw is jeugdig, fit, actief en staat volop in het leven. Dit negatieve beeld draagt ertoe bij dat rond de menopauze een triest en deprimerend sfeertje blijft hangen. In tijdschriften lees je meestal angstaanjagende interviews met vrouwen die het heel zwaar te verduren hebben.

Omdat ik me niet wilde beperken tot de wereld van de hormonen, ging ik me ook verdiepen in de maatschappelijke positie van de vrouw van de oertijd tot nu, in de rol die vrouwen in de geschiedenis hebben gespeeld, in de manier waarop de medische wetenschap ‘het fenomeen menopauze’ in de loop der jaren heeft benaderd. Ik wilde ook weten of er in het dierenrijk zoiets als menopauze bestaat en hoe oudere vrouwtjesdieren door de mannetjes worden behandeld.

In de antropologie vind je een groot aantal inspirerende voorbeelden van tijdperken en gemeenschappen waarin vrouwen na de menopauze – en voornamelijk na de menopauze – een zeer belangrijke maatschappelijke rol spelen, een rol waarin hun wijsheid, evenwicht, energie en kracht afstralen op de hele gemeenschap. Met zo’n vrouw kon ik me identificeren.

Ik weigerde me neer te leggen bij de slachtofferrol die vrouwen in de menopauze vaak krijgen opgedrongen. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit zou behoren tot het legioen van de ‘klagende’ vrouwen, vrouwen die tussen hun vijfenveertigste en vijfenvijftigste beheerst worden door de zogenaamde overgangsklachten en die met lede ogen aanzien hoe hun jeugd tussen hun vingers glipt.

Ik zag de menopauze niet als een eindpunt van iets, maar als een transformatie naar een nieuwe levensperiode. Ik was ook vast van plan om deze transformatie zo bewust mogelijk te beleven. Ik wilde voelen wat er gebeurde, met mijn lijf en in mijn hoofd. Ondertussen heb ik al veel beleefd en doorvoeld.

En ik garandeer je: de menopauze kan zeer mooi zijn. Het is de meest intense periode van mijn leven geweest, juist omdat ik mezelf heb toegestaan de verandering ten volle te beleven. Het was voor mij een periode van bewustwording. De menopauze heeft me wijzer en zelfverzekerder gemaakt, ze heeft me inzicht gegeven in wie ik ben en in welke richting ik met mijn leven wil gaan. Ze heeft me leren nadenken over mijn sociale leven, over de waarde van vriendschappen, over mijn rol als moeder, als echtgenote, als gezondheidsconsulente. Op een bepaald moment leek het alsof alles samenvloeide: zo was het en zo moest het zijn.

Bron: www.bliss-magazine.be

Enjoy!